شربت سینه توسیان گل دارو 120 میلی لیتر

معرفی شربت سینه توسیان گل دارو

شربت سینه توسیان گل دارو شامل فنل‌ها وفلاونوئیدهای موجود در عصاره آویشن است که این فنل‌ها شامل: تیمول، کارواکرول، سینئول، بورنئول، ژرانیول، لینالول، بورنیل و استات لینالیل و فلاونوئیدها شامل: اپی ژنین، لوتئولین، تیمونین، نارین ژنین است. این شربت سینه بر حسب ۳۵-۳۰ میلی گرم تیمول در ۱۰۰ میلی لیتر شربت فرموله شده است.

شربت توسیان برای چیست ؟

شربت گیاهی توسیان با داشتن عصاره گیاه آویشن به تسکین سینه و بهبود سرفه کمک می‌کند و از آن می‌توان برای درمان کمکی بیماری‌هایی مثل برونشیت و سیاه سرفه استفاده کرد. همچنین به دلیل وجود تیمول و کارواکرول اثر ضد اسپاسمی بر ریه داشته و از گرفتگی راه‌های هوایی جلوگیری می‌کند. از طرفی این محصول در درمان التهاب مجاری تنفسی مثل بیماری‌های سرماخوردگی یا کرونا، سیاه سرفه و برونشیت موثر است. این شربت به دلیل خاصیت خلط آوری بهترین درمان برای سرفه‌های خشک است.

آثار فارماکولوژی آویشن

اثر ضدسرفه، خلط آور و ضد اسپاسم از مهمترین آثار فارماکولوژیک آویشن به حساب می‌آید. این آثار را به اسانس‌های فرار (مانند تیمول و کارواکرول) نسبت می‌دهند. اسانس‌های فرار در گیاه آویشن، اثر ضد اسپاسم روی نسوج ریوی انسان دارد. مصرف آویشن و یا عصاره آن در درمان برونشیت، سیاه سرفه و التهاب مجاری تنفسی توسط مقامات بهداشتی در کشور آلمان مورد تایید قرار گرفته است.

در یک مطالعه دوسوکور و راندم ۶۰ بیمار مبتلا به سرفه‌های شدید تحت درمان با شربت آویشن یا داروی برم هگزین برای مدت ۵ روز قرار گرفتند. اثر دو دارو مشابه یکدیگر بود و تفاوتی بین اثر این دو دارو دیده نشد این آزمایش نشان دهنده اثربخشی شربت آویشن در درمان سرفه است. اثر ضد میکروبی و ضد قارچی تیمول به خوبی شناخته شده است. اسانس آویشن بر روی طیف وسیعی از میکروارگانیسم‌ها به خصوص نوع تنفسی و عوامل ایجادکننده سرماخوردگی آنها اثرات مؤثری دارد به طوری که اثر تیمول 25 بار بیشتر از فنول ثبت شده و آثار سمی آن نیز بسیار ناچیز است.

آویشن باغی حاوی موادی از جمله تیمول، کارواکرول، فلاون‌ها، ساپونین و تانن است که تیمول و کارواکرول که در اسانس گیاه وجود دارد از مهمترین ترکیبات گیاه است. تیمول،کارواکرول و اوژنول روی هفت گونه میکروب دهان اثر متوقف کننده نشان داده‌اند. اثر ضد میکروبی وسیع الطیف تیمول و کارواکرول روی باکتری‌های ایجادکننده عفونت‌های مجاری تنفسی فوقانی به اثبات رسیده است.